Monday, June 13, 2016

മല്ലള്ളിയില്‍ നീരാട്ട്

മന്സരബാദില്‍ നിന്ന് യാത്രയുടെ തുടര്‍ച്ച....
നേരത്തെ നിശ്ചയിച്ച ഒന്നായിരുന്നില്ല മല്ലള്ളി കാണാനുള്ള തീരുമാനം. മന്സരബാദില്‍ നിന്ന് എങ്ങോട്ട് എന്ന അന്വേഷണത്തില്‍ വഴിവാണിഭക്കാരാണ് ഞങ്ങളുടെ കാഴ്ച്ച കാണാനുള്ള വിശപ്പിനെ മല്ലള്ളിയെന്ന ബിരിയാണി കാണിച്ച് കൊതിപ്പിച്ച് വഴി തിരിച്ച് വിട്ടത്. മന്സരാബാദില്‍ നിന്ന് ഇടത്തോട്ട് തിരിയുന്ന ചെറിയ വഴിയിലായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ വണ്ടി നിര്‍ത്തിയിരുന്നത്. താഴെ വലിയ വഴി ഉണ്ടായിട്ടും, അതുവഴി തന്നെ മുന്‍പോട്ടു പൊയ്ക്കൊള്ളാന്‍ പറഞ്ഞ് വീണ്ടും ഗൂഗിള്‍ അമ്മാച്ചി സാനിദ്ധ്യം അറിയിച്ചു. അതൊരു വന്‍ "ചതി" ആയിരുന്നു. കുറച്ച് ദൂരം മുന്‍പോട്ടു പോയി, വണ്ടി അറഞ്ചം പുറഞ്ചം കുഴികളില്‍ വീണ്, ടാറുള്ള റോഡിന്‍റെ ഭാഗം കണ്ടെത്താന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത് വരെ ഞങ്ങള്‍ അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല. വയറിന്‍റെ വിളി പതിവ് സമയത്ത് തന്നെ തുടങ്ങി. വഴികളില്‍ ഹോട്ടലുകള്‍ ഒന്നും തന്നെ കാണുന്നില്ല. ഒടുവില്‍ വനങ്കൂര്‍ എന്ന ചെറിയ ടൌണില്‍‌ എത്തി. നാട്ടിലെ മക്കാനികളെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കും വിധം ബെഞ്ചും മേശയും ചില്ലലമാറയും ഭരണികളും ഒക്കെയുള്ള ആ ഒരു ചെറിയ ഹോട്ടലില്‍ നിന്ന് വാഴയിലയില്‍ ചൂട് ചോറും കറികളും മീന്‍ വറുത്തതും കൂട്ടി ഊണ്. കിട്ടിയ മീന്‍ ഭംഗി പോര എന്നും പറഞ്ഞ് കെ കെ യും പ്രവിയും തങ്ങളുടെ പ്രതിഷേധം രേഖപ്പെടുത്തി. കൈ കഴുകി ഇടുങ്ങിയ അടുക്കളയിലേക്ക് കിളി വാതില്‍ വഴി എത്തി നോക്കിയപ്പോള്‍ അടുപ്പത്ത് വരിവരിയായി വറുക്കാന്‍ ഇട്ടിരിക്കുന്ന മീനുകള്‍.
അല്‍പ്പം വിശ്രമിച്ച്‌ ഞങ്ങള്‍ മല്ലള്ളിയിലേക്കുള്ള വളവുള്ള കയറ്റങ്ങള്‍ കയറിത്തുടങ്ങി.
മല്ലള്ളിയിലേക്കുള്ള മണ്‍പാതയില്‍ പണി നടക്കുകയാണ്, വണ്ടി കൊണ്ടുപോവാം എന്ന് പല ഗ്രാമവാസികള്‍ പറഞ്ഞെങ്കിലും അത് വേണ്ട എന്ന് വച്ചു. അത് നന്നായി എന്ന് മുന്‍പോട്ടുള്ള വഴികളില്‍ നടന്നപ്പോള്‍ മനസ്സിലായി. ഏതാണ്ട് മൂന്ന് കിലോമീറ്റര്‍ നടത്തമുണ്ട് മല്ലള്ളിയുടെ മുകള്‍ ഭാഗത്തേക്ക്‌. മുന്‍പൊരിക്കല്‍ മറ്റൊരു യാത്രക്കിടയില്‍ മല്ലള്ളിയുടെ ദൂരക്കാഴ്ച കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അന്ന് അവിടെ സന്ദര്‍ശനം സൗജന്യമായിരുന്നു. ഇന്നുപ്പോ അവിടേക്ക് ചെറിയ ഒരു പ്രവേശന ഫീസ്‌ ഉണ്ട്. രണ്ടു കടകളും തുറന്നിരിക്കുന്നു. മുകളില്‍ നിന്ന് മുന്‍പ് ഞാന്‍ മഴക്കാലത്ത്‌ കണ്ട ആ വലിയ വെള്ളച്ചാട്ടം വേനലില്‍ വല്ലാത്ത മെലിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും സുന്ദരി തന്നെ.!!
മുകളില്‍ നിന്ന് വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനു കീഴെ വരെ പുതുതായി പണിത സിമെന്റ് പടികള്‍, ഞങ്ങള്‍ താഴേക്ക്‌ ഇറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി. ഒരല്‍പം താഴെയായി ഒരു ചെറിയ വ്യൂ പോയന്‍റ് പോലെ ഒരു മുനമ്പ്, ഞങ്ങള്‍ കുറച്ച് ഫോട്ടോ എടുത്തു. ഒരല്‍പ്പം സാഹസികത ഉണ്ട് അവിടത്തെ നില്‍പ്പിനു. താഴേക്ക് വീണാല്‍ പിന്നെ സ്വാഹ..!! അത് വഴിവന്ന മുറിമലയാളം അറിയാവുന്ന ഒരു സ്ത്രീ ഞങ്ങളെ ഉപദേശിച്ചു. ഇവിടെ നിന്ന് വീണ് ചവണോ എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചു. അവിടെ നിന്നുള്ള മനോഹര മരണവും പാണ്ടി ലോറി കയറിയുള്ള ഭീകര മരണവും തമ്മിലുള്ള താരതമ്യ പഠനമായിരുന്നു പ്രവിയുടെ തിരിച്ചുള്ള മറുപടി. ഭര്‍ത്താവിനൊപ്പം "ടൂറിസ്റ്റ്" ആയി വന്ന അവര്‍ കൂടുതല്‍ ഒന്നും പറയാതെ താഴേക്ക്‌ ഇറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി. പുറകെ ഞങ്ങളും. പത്തു പടികള്‍ കഴിഞ്ഞില്ല, താഴേക്കുള്ള പടികളും ദൂരവും കണ്ട നെടുവീര്‍പ്പില്‍ അവര്‍ താഴേക്ക്‌ പോവാനുള്ള ഉദ്യമം അവസാനിപ്പിച്ചു. കഷ്ടപ്പെടാന്‍ വയ്യ...!! ഞങ്ങള്‍ താഴേക്ക്‌ വീണ്ടും നടന്നു.
മല്ലള്ളിയുടെ മടിത്തട്ടില്‍ എത്തി. കയ്യില്‍ വടിയേന്തിയ ഒരാള്‍ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനു അടുത്ത് നിന്ന് കൈ വീശി വഴി കാണിച്ചു. ഒരു വലിയ പാറപ്പുറത്ത് വെള്ളം താഴെ പതിക്കുന്നതിന് അടുത്ത് ഞങ്ങള്‍ കുറച്ച് വിശ്രമിച്ചു. കുറച്ച് നേരം ഞങ്ങള്‍ക്ക് വഴി കാണിച്ചു തന്ന ആളോട് കുശലം പറഞ്ഞു. ആ മലക്ക് കീഴെയുള്ള ഒരു കൃഷിക്കാരനാണ്‌ അയാള്‍. കയ്യില്‍  മദ്യമുണ്ടോ എന്ന ഞങ്ങളോടുള്ള ചോദ്യത്തിന് അയാള്‍ക്ക് സന്തോഷമുള്ള ഒരുത്തരം കിട്ടാതെ അയാളുടെ മുഖം വാടി. കുറച്ച് നേരം അയാളോട് സംസാരിച്ച് വെള്ളച്ചാട്ടത്തില്‍ കുളിക്കാനായി ഞങ്ങള്‍ എണീറ്റു. അവിടെ കെട്ടി കിടക്കുന്ന വെള്ളത്തില്‍ കുളിക്കുന്നതിലും നല്ലത് കുറച്ച് കൂടെ താഴെ പോയി ഒഴുക്കുള്ള വെള്ളത്തില്‍ കുളിക്കുന്നതാണ് നല്ലത് എന്ന് തോന്നി ഞങ്ങള്‍ കുറച്ച് കൂടെ താഴേക്ക്‌ ഇറങ്ങി.
നല്ല ചൂടുള്ള സമയത്ത് നടന്ന ക്ഷീണം തീരാന്‍ ആ തണുത്ത ജലധാരയുടെ ഒരു സ്പര്‍ശനം മതിയായിരുന്നു. മുക്കാലും നഗ്നമായ ഞങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങള്‍ പാറകളിലൂടെ വേഗത്തില്‍ താഴേക്ക്‌ കുതിച്ച ആ വെള്ളച്ചാട്ടത്തില്‍ ഒളിപ്പിച്ചു. ഒരുവശത്ത് കെട്ടി കിടക്കുന്ന വെള്ളത്തില്‍ കുറച്ച് നേരം നീന്തി. നല്ല വഴുക്കുള്ള പാറയില്‍ വീഴാന്‍ ഊഴം വന്നത് പ്രവിക്ക്. നേരത്തെ ഉപദേശിച്ച ചേച്ചിയുടെ പ്രാക്കാനെന്നും പറഞ്ഞ് നൊന്തയിടം തടവി അവന്‍ വേദനയമര്‍ത്തി. സുബിയും കെകെ യും ഫോട്ടോ എടുത്ത് മരിച്ചു. ഒരുപാട് വൈകാതെ സന്ധ്യക്ക്‌ മുന്‍പ് ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ച് കയറി.
തിരിച്ച് കയറും വഴി സുബി പടികള്‍ ഒഴിവാക്കി മറ്റൊരു മണ്‍പാത വഴി കയറാം എന്ന ആശയം വച്ചു. അത് "കൊല ചതി" ആയിരുന്നു. മെലിഞ്ഞിരിക്കുന്ന അവന്‍ ഓടിക്കേറി പോയി. സാമാന്യം തടിയുള്ള ഞാനും കെ കെ യും നന്നേ പാട് പെട്ടു. അത്രയ്ക്ക് കുത്തനെ ആയിരുന്നു ആ കയറ്റം. കിതപ്പ് കാരണം മിണ്ടാന്‍ പറ്റാത്തത് അവന്‍റെ ഭാഗ്യം, പച്ച തെറി ആയിരുന്നു മനസ്സില്‍ ഞങ്ങള്‍ പറഞ്ഞിരുന്നത്. അതിന്‍റെ ഭാവമാറ്റങ്ങള്‍ ആ ക്ഷീണത്തിലും ഞങ്ങളുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു. മുകളിലെത്തി ഒരു കടയില്‍ നിന്ന് വെള്ളവും കപ്പ വറുത്തതും കഴിച്ച ആശ്വാസത്തില്‍ സുബിയോടുള്ള ദേഷ്യം മറന്നു പോയി.
ഇരുട്ടാകും മുന്‍പ് തിരിച്ച് വണ്ടി വരെ നടന്നെത്തി. വണ്ടിയില്‍ കയറും മുന്‍പ് തൊട്ടടുത്തു കണ്ട തോട്ടില്‍ കാല്‍ കഴുകി, എന്താ ഒരു സുഖം..!! ഈ വേനലിലും എന്താ ആ വെള്ളത്തിന്‌ തണുപ്പ്...!! വണ്ടിയെടുത്ത് വീണ്ടും വനങ്കൂരിലേക്ക്, എന്തെങ്കിലും കഴിക്കണം, നല്ല ക്ഷീണമുണ്ട്, പെട്ടന്ന് തല ചായ്ക്കാന്‍ സ്ഥലം കണ്ടെത്തണം..!!
(തുടരും..)

Wednesday, March 23, 2016

മന്സരബാദ് കോട്ട

രണ്ടു മാസം മുന്‍പാണ്, മാസത്തില്‍ ഒരു യാത്രയെങ്കിലും നടത്തുക എന്ന തീരുമാനം എടുത്തത്‌. കഴിഞ്ഞ മാസം വയനാട്ടിലെ ഊരുതെണ്ടി മീറ്റ്‌ കഴിഞ്ഞപ്പോഴേ ബാംഗ്ലൂര്‍ ഊരുതെണ്ടി യുണിറ്റിനോട് ഒരുങ്ങി ഇരുന്നു കൊള്ളാന്‍ പറഞ്ഞതാണ്. മറ്റാരും വന്നില്ലെങ്കിലും സുബിത്തും കൂട്ടരും വരും എന്ന് എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.. അത് തന്നെ സംഭവിച്ചു, വേറെ ആരും വന്നില്ല, സുബിത്തും കൂട്ടരും വന്നു... കൂട്ടര്‍ എന്നുവച്ചാല്‍ കെ കെ (കരുവാരകുണ്ട് ചുരുക്കിയത്) എന്ന ജിനേഷും (ജിനു എന്ന് അവന്‍ സ്വയം വിളിക്കും) പ്രവി എന്ന പ്രവീണും. ഹാസ്സന്‍ ജില്ലയിലെ സ്ഥലങ്ങള്‍ കാണാം എന്ന് പറഞ്ഞാണ് ഇറങ്ങുന്നത്. മുന്‍കൂട്ടി തീരുമാനിച്ച സ്ഥലങ്ങള്‍ ഒന്നും ഇല്ലായിരുന്നു, ഷെട്ടിഹള്ളി അല്ലാതെ. കഴിഞ്ഞ ശനിയാഴ്ച്ച രാവിലെ 5 മണി ഞാന്‍ കാറും എടുത്ത് വീട്ടില്‍ നിന്നിറങ്ങി. കാര്‍ത്തിക് നഗറില്‍ നിന്നും ബാക്കി ഉള്ളവരും കൂടെ കൂടി. ആദ്യം എവിടെ പോവണം എന്ന് അപ്പോള്‍ മാത്രമാണ് ചിന്തിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത്. സുബിത് ആണ് പറഞ്ഞത് മന്സരബാദ് കോട്ട കാണാന്‍ പോവാം എന്ന്. പലവട്ടം സകലെഷ്പൂര് പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഇതുവരെ ആ കോട്ട കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഓരോന്നിനും അതിന്‍റെതായ സമയമുണ്ടല്ലോ, അല്ലെ ദാസാ...!!
 നെല്‍മംഗല കഴിഞ്ഞു ഹാസ്സന്‍ ഹൈവേ കയറി ആദ്യത്തെ ടോള്‍ കഴിഞ്ഞ് പെട്രോള്‍ അടിക്കാന്‍ നിര്‍ത്തി. പ്രത്യേകിച്ച് കര്‍ണാടകയില്‍ ഹൈവേകളില്‍ കാണിക്കുന്ന ചില സ്ഥിരം നമ്പറും തട്ടിപ്പും അവര് ഞങ്ങളുടെ അടുത്തും പയറ്റാന്‍ നോക്കിയെങ്കിലും, കട്ടക്ക് നിന്നത് കൊണ്ട് കബളിപ്പിക്കപ്പെട്ടില്ല. അത് കഴിഞ്ഞു തൊട്ടടുത്തുള്ള ചെറിയ ഹോട്ടലില്‍ കയറി ബാംഗ്ലൂരില്‍ നിന്നുള്ള യാത്രകളില്‍ സ്ഥിരമുള്ള പ്രാതലായ തട്ടേ ഇടലി തട്ടി. നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റതുകൊണ്ടാവാം, ഭക്ഷണ ശേഷം ചെറിയ മയക്കം തോന്നി. വണ്ടി പ്രവിയെ ഏല്‍പ്പിച്ച് ഞാന്‍ കുറച്ച് നേരം പിന്‍സീറ്റില്‍ ഇരുന്ന് മയങ്ങി. മയങ്ങി ക്ഷീണിച്ച കെകെ വീണ്ടും മയങ്ങി എനിക്ക് കൂട്ട് തന്നു.
ഏതാണ്ട് ഒരുമണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ വണ്ടി ആകെ ഒന്ന് ഉലഞ്ഞു... നിരനിരയായി ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു ഹമ്പിന്‍കൂട്ടത്തിനു മുകളിലൂടെ അത്യാവശ്യം നല്ല വേഗത്തില്‍ "പട്കൊപടുകൊപട്കോ" എന്നും പറഞ്ഞ് വണ്ടി പാഞ്ഞു. ആ ഉലച്ചിലില്‍ എന്‍റെയും കെകെ യുടെയും ഉറക്കത്തിന് അതിസാരമായി പരിക്കേറ്റു. ഞങ്ങളുടെ ഉറക്കം തടസ്സപ്പെടാനായി പ്രവി മനപൂര്‍വ്വം ബ്രേക്ക്‌ ഇടാത്തതാണ് എന്ന ആരോപണം ഇന്നും നിലനില്‍ക്കുന്നു. വണ്ടി ഒന്ന് നിര്‍ത്തി വിശ്രമിക്കാന്‍ ഒരു തണല്‍ അന്വേഷിച്ച് കുറെ നേരം നോക്കി. നീണ്ടു നിവര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന റോഡിന്‍റെ അരികില്‍ ഒരു തണല്‍ കണ്ടെത്താന്‍ ഞങ്ങള്‍ നന്നേ പാട് പെട്ടു. പിന്നെ ഒരു കുഞ്ഞ് മരത്തിന് കീഴില്‍ വിശ്രമിച്ചു, ശേഷം ഞാന്‍ ഡ്രൈവിംഗ് ഏറ്റെടുത്തു.
ഹാസ്സന്‍ കഴിഞ്ഞു സകലെഷ്പൂര് അടുക്കുംതോറും റോഡിനു ഇരുപുറവും കാപ്പിത്തോട്ടങ്ങള്‍ കണ്ടു തുടങ്ങി. ഈ വേനലിലും അവിടങ്ങളില്‍ പച്ചപ്പ്‌ കണ്ടു. സകലെഷ്പൂര്‍ കഴിഞ്ഞു കോട്ട അന്വേഷിച്ചു, ഗൂഗിള്‍ അമ്മച്ചി ഭാഗ്യത്തിന് കൃത്യം സ്ഥലം തന്നെ കാണിച്ചു തന്നു. വണ്ടി അവിടെ റോഡരികില്‍ നിര്‍ത്തി ഞങ്ങള്‍ കോട്ടയിലേക്ക് നടന്നു. മുകളിലേക്ക് കയറുന്ന വഴിക്ക് ഇരുപുറവും മലമൂത്ര വിസര്‍ജനം നടത്തി ഇന്ത്യക്കാര്‍ മാതൃകയായി. കൂട്ടിനു വലിച്ചെറിഞ്ഞ പ്ലാസ്റ്റിക്കും മാലിന്യങ്ങളും. "സ്വച്ച ഭാരതം."
ഞങ്ങള്‍ കോട്ടയ്ക്കു താഴെ എത്തി. പിന്നങ്ങോട്ട് പടികള്‍ ആണ്, കോട്ടയുടെ കവാടം വരെ. അതിനു വലതു വശത്തായി കണ്ട നടവഴിയിലൂടെ ഞങ്ങള്‍ ആദ്യം കയറി തുടങ്ങി. വഴി തീര്‍ന്നപ്പോള്‍ പടിയിലേക്ക് മാറ്റി നടത്തം. നല്ല ചൂടുണ്ട്, കയ്യില്‍ വെള്ളം എടുക്കാതെ ഇരുന്നത് അബദ്ധമായി. പിന്നെ കോട്ട ചുറ്റി നടന്നു കണ്ടു. ഞങ്ങളുടെ ഔദ്യോഗിക ഫോട്ടോ പിടുത്തക്കാരന്‍ സുബിത്ത് പടമെടുത്തു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു,
പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ ടിപ്പു നിര്‍മ്മിച്ചതാണ് ഈ കോട്ട, മംഗലാപുരം ഭാഗത്ത്‌ നിന്ന് വരുന്ന ബ്രിട്ടീഷ് സൈന്യത്തെ പ്രതിരോധിക്കാന്‍. കോട്ടയുടെ ആകൃതി ആണ് ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത, നക്ഷത്രത്തിന്‍റെ ആകൃതിയാണ് കോട്ടക്ക്. സൈന്യത്തിനും കുതിരകള്‍ക്കും ഉള്ള വിശ്രമ സ്ഥലങ്ങള്‍,  നക്ഷത്രത്തിന്റെ ഓരോ പാര്‍ശ്വങ്ങളിലും ശത്രുവിന്‍റെ വരവ് വീക്ഷിക്കാനുള്ള സ്ഥലങ്ങള്‍, ഒച്ചുകള്‍ ഇന്ന് സ്വന്തമാക്കിയ ഇരുണ്ട അറകള്‍, താഴെ വരെ പടികള്‍ ഉള്ള കിണര്‍, ചുറ്റിലും ഉള്ള നടപ്പാത, കമാനങ്ങളും ഇടനാഴികളും, പായല് പിടിച്ച ഭിത്തികള്‍. മനസ് ചരിത്രത്തിലേക്ക് പിടിച്ചു വലിച്ചു. ആ മനോഹര ചിന്തകളെ നിഷ്പ്രഭമാക്കാന്‍ പോന്ന ഈ കാലത്തിന്റെ എഴുത്തുകളും അവിടെ ഉണ്ട്. ഭിത്തി നിറയെ, പറയാന്‍ മറന്നതോ എഴുതി ഓര്‍മ്മിക്കേണ്ടതോ ആയ പ്രണയ വാക്യങ്ങള്‍ കൊണ്ട് നിറച്ചിരിക്കുന്നു. കഴിവതും നാശമാക്കിയിരിക്കുന്നു.
കുറച്ച് നേരം ആ ചരിത്ര ഭൂവില്‍ നിന്ന ശേഷം ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ചിറങ്ങി.
ടൂറിസ്റ്റുകള്‍ ധാരാളം വരുന്ന ലക്ഷണം താഴെ കാണാം. നിറയെ കടകള്‍ ഉണ്ട് ഇന്ന്. കോട്ടയുടെ താഴെ ചെന്ന് ചുടും ക്ഷീണവും ശമിപ്പിക്കാന്‍ ഇളനീര്‍ കുടിച്ചു. അതും പോരാഞ്ഞ് സുബിത്ത് മുന്തിരി ജൂസിന്റെ നിറമുള്ള ഒരു വെള്ളം മേടിച്ചു, അവിടത്തെ ലോക്കല്‍ ജ്യൂസ്‌ ആണത്രേ. എന്തായാലും നല്ല രുചി ഉണ്ടായിരുന്നു. നേരം ഉച്ചയാവാറായി, വിശപ്പ്‌ പതിയെ തലപൊക്കി തുടങ്ങി. തല്കാലം കിട്ടിയ ചെറു കടികള്‍ കഴിച്ചു വിശപ്പിനെ അടക്കി.
ഇനി എങ്ങോട്ട് പോവണം...??? വലിയ താമസം ഇല്ലാതെ ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം കിട്ടി. മല്ലള്ളി വെള്ളച്ചാട്ടം.. അതെ ഇനി യാത്ര അങ്ങോട്ട്‌..!! ഇനി ഒരിക്കല്‍ മഴക്കാലത്ത് പച്ച പുതച്ച കോട്ടയെ കാണാന്‍ വീണ്ടും വരാം എന്ന് നിനച്ച്, മുന്‍പൊരിക്കല്‍ മഴക്കാലത്ത്‌ ദൂരെനിന്നു കണ്ട, നിറഞ്ഞു നിന്ന മല്ലള്ളിയെ  അടുത്ത് കാണാന്‍ ഈ വേനല്‍ കാലത്തില്‍ വീണ്ടും ഒരു യാത്ര. (തുടരും)

Sunday, December 27, 2015

ചാര്‍ളി

ചാര്‍ളി ഒരു നൂലില്ലാ പട്ടമാണ്. അവന്‍ ഒരു നാട്ടില്‍ നിന്ന് പലനാട്ടിലേക്കും ഒരു മനസ്സില്‍ നിന്ന് പല മനസ്സുകളിലേക്കും, തൊട്ട് തലോടി അറിഞ്ഞ് ആസ്വദിച്ച് സഞ്ചാരം തുടരുന്നു. ചിന്തിക്കുന്ന, ചിന്തിപ്പിക്കുന്ന ചാര്‍ളി. വാക്കുകളില്‍ മാസ്മരികതയും ആകര്‍ഷണവും തത്വവും നിറച്ചു വച്ച്, ജീവിതത്തിനോട് കൊതി കൂട്ടുന്ന ചാര്‍ളി. എടുപ്പിലും നടപ്പിലും ചിരിയിലും ചിന്തയിലും കണ്ടു പരിചയിച്ച കഥാപാത്രങ്ങളില്‍ നിന്നും തീര്‍ത്തും വിഭിന്നനായ ചാര്‍ളി. തന്‍റെ മരണമറിഞ്ഞ് ഒരുനോക്ക് കാണുവാന്‍ വരുന്ന സ്നേഹങ്ങളെ കാണാതെയും അറിയാതെയും അനുഭവിക്കാതെയും പോവാതിരിക്കാന്‍ സ്വയം ചരമ പരസ്യം കൊടുത്ത് പിറന്ന നാളില്‍ തന്നെ  അവ നേടിയെടുക്കുന്ന ചാര്‍ളി.

സിനിമ തുടങ്ങി അഞ്ചു മിനിട്ടിനുള്ളില്‍ തന്നെ എന്‍റെ കണ്ണില്‍ വിസ്മയം തീര്‍ത്തത് പക്ഷെ ചാര്‍ളി അല്ല. ജയശ്രീ എന്നാ കലാ സംവിധായികയാണ്. ചാര്‍ളിയുടെ ആ മുറിയില്‍ തുടങ്ങിയ വിസ്മയം ക്ലൈമാക്സ്‌ വരെ നീണ്ടു. ജയശ്രീക്ക് ഒരു ബിഗ്‌ സല്യൂട്ട്. ഉണ്ണിക്കും മാര്‍ട്ടിന്‍ പ്രക്കാട്ടിനും അഭിമാനിക്കാവുന്ന ഒരു സൃഷ്ടി തന്നെ ആണ് ചാര്‍ളി. പതിവ് പോലെ ജോമോന്‍ ടി ജോണ്‍ കാഴ്ചയുടെ ഒരു സദ്യ തന്നെ ഒരുക്കി. ഗോപിസുന്ദറും പതിവ് തെറ്റിച്ചില്ല. അഭിനയിച്ചു മലമറിക്കാന്‍ ഒന്നും ഇല്ലെങ്കിലും ഡിക്യു അല്ലാതെ മറ്റൊരാളെ ചാര്‍ളി ആയി സങ്കല്‍പ്പിക്കാന്‍ പോലും ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ല. ഒട്ടനേകം കഥാപാത്രങ്ങള്‍ വന്നു പോവുന്ന ചാര്‍ളിയുടെ ജീവിതത്തില്‍ പാര്‍വതിയും നെടുമുടിയും സൗബിനും തങ്ങളുടെ മുദ്ര പതിപ്പിചിരിക്കുന്നു.

ജീവിതം കാണിച്ചു തന്ന് വല്ലാതെ കൊതിപ്പിച്ചത് കൊണ്ടാണോ, ചാര്‍ളിയുടെ ഊരുതെണ്ടി ജീവിതം കുറച്ചൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ടാണോ എന്തോ ഈ സിനിമയില്‍ വലിയ കുറവുകളൊന്നും എനിക്ക് തോന്നിയില്ല. അത്രയേറെ എന്നെ ഭ്രമിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു ചാര്‍ളി. സിനിമക്ക് മാര്‍ക്കിടാം പക്ഷെ ജീവിതത്തിനു മാര്‍ക്കിടാന്‍ ഞാന്‍ ആളല്ല.

Tuesday, September 1, 2015

പൂരാടത്തിലെ പൂരപ്പാട്ട്

ഉത്രാടത്തലേന്ന് വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രക്കൊരുങ്ങി കാരമലാരം റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ ഒരുമണിക്കൂര്‍ മുന്‍പേ വന്നു നിലയുറപ്പിച്ചു ഞാന്‍. നിലവിലെ സ്ഥാന-അവസ്ഥാന്തരങ്ങള്‍ അപ്പപ്പോത്തന്നെ നാട്ടിലുള്ള രേഷ്മയെ വിളിച്ചറിയിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. സ്റ്റേഷനില്‍ നേരത്തെ എത്തിയാല്‍ പൊതുവേ രണ്ടു കാര്യങ്ങളാണ് സമയം കൊല്ലാന്‍ പ്രയോഗിക്കാറ്. ഒന്ന്, ഏതെങ്കിലും  ഒരു പരിചയക്കാരനെ കിട്ടും, പിന്നെ ഭാവി ഭൂത വര്‍ത്തമാന വിശേഷങ്ങളില്‍ മസാല പുരട്ടി, സ്ഥിരമായി വൈകി വരാറുള്ള വണ്ടിയേയും കുറ്റം പറഞ്ഞ്,  വണ്ടിയുടെ സൈറന്‍ കേള്‍ക്കുന്നത് വരെ നിന്ന്, പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന കാര്യം മുഴിമിക്കാന്‍ നില്‍ക്കാതെ വണ്ടി കേറി യാത്രയാവും. രണ്ട്, താരാട്ടിന്‍റെ ഈണം മൂളി പാറിപ്പറന്ന് കൂര്‍ത്ത കൊമ്പുകൊണ്ട് തൊലിക്കട്ടിയളക്കുന്ന കൊതുകിന്‍റെ മുതുകത്ത് തട്ടി നിത്യ നിദ്രയേകുന്ന കര്‍മ്മത്തില്‍ നിരതനാവും.

ഇത്തവണ പരിചയക്കാരെ കണ്ടില്ല, കൊതുക് തന്നെ ശരണം. പക്ഷെ ഇത്തവണ കൊതികിനെ മൂളല്‍ കേള്‍ക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് കേട്ടത് ഒരു ഞെരക്കമാണ്. തറയില്‍ "ഗ" പോലെ പുളഞ്ഞു കിടക്കുന്നു ഒരു മലയാളി പുംഗവന്‍. മുണ്ടും ഷര്‍ട്ടും വേഷം. അതും മുഷിഞ്ഞത്. വയറ്റില്‍ നിറഞ്ഞ്, വിയര്‍പ്പില്‍ കവിഞ്ഞ റമ്മിന്‍റെ നാറ്റം. കണ്ടതും  കാര്യം പിടികിട്ടി. ഉസ്താത് ഫ്ലാറ്റാണ്..!! കൂടെ നാലഞ്ച് പേര്‍ ഉണ്ടെങ്കിലും അവര്‍ക്കിനിയും "ഫ്ലാറ്റ്" കിട്ടിയിട്ടില്ല. ബാംഗ്ലൂര്‍ നഗരത്തില്‍ എന്തോ താല്‍ക്കാലിക ജോലിക്ക് വന്നവരാണ് എല്ലാവരും. നമ്മുടെ കഥാനായകന്‍ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ട്, പക്ഷെ വാക്കുകള്‍ വെറുതെ ചേര്‍ന്നാല്‍ വരികളാവില്ലാലോ..!! 

"കു" "മ" "പൂ" "ത" "പൊ" "കൊ""ന" എന്നൊക്കെ ആദ്യാക്ഷരം ചേര്‍ത്തു പാലക്കാടന്‍ ശൈലിയില്‍ മൂപ്പര് ശ്രേഷ്ഠ ഭാഷ ഉറക്കെ ചൊല്ലി...!! സഭ്യതയുടെ അതിരുകള്‍ കടന്നപ്പോള്‍ പണ്ടേ ഇത്തിരി തിളപ്പുള്ള ചോര പൊള്ളയിട്ടു തിളച്ചിരമ്പി... അടുത്തുള്ള കുടുംബമായി യാത്ര ചെയ്യാന്‍ ഇരുന്നവരെ ഞാനൊന്ന്  നോക്കി, അവിടെ ആര്‍ക്കും ഒരു ഭാവവ്യത്യാസമില്ല. ഇതൊന്നും അവര്‍ കേട്ടതായിപ്പോലും ഭാവിക്കുന്നില്ല. ന്യുജെന്‍ പടങ്ങള്‍ കണ്ട്  തെറിയൊന്നും കേള്‍ക്കുന്നത് ഒരു വിഷയമേ അല്ലാതായിരിക്കുന്നു. അല്ലെങ്കില്‍ പലരെയും പോലെ  ബാംഗ്ലൂര്‍ നഗരം അവരെയും പ്രതികരിക്കാന്‍ അറിയാത്തവരായി തീര്‍ത്തിരിക്കുന്നു. പിന്നെ ഞാന്‍ മാത്രം എന്തിന്?? എന്നിലെ തീ കെടുത്തി ഞാന്‍ തിള മാറ്റി. 

വണ്ടി വരാന്‍ പത്തു മിനിറ്റുകള്‍ ഉണ്ട്, തെറി പറയുന്നതിനിടയില്‍ കിടപ്പ് മാറ്റി നായകന്‍ കഷ്ട്ടപ്പെട്ട് രണ്ടു കാലില്‍ നില്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങി, തെക്കന്‍ കാറ്റില്‍ ശീമക്കൊന്ന ആടുന്നത് പോലെ..!! താഴെ വീഴാതെ ഒരുവിധം അയാള്‍ നിന്നു. മുണ്ട് മുറുക്കുന്നതിനിടയില്‍ അയാളുടെ മടിക്കുത്തില്‍ നിന്നും ചുരുട്ടി വച്ച പണം താഴെ വീണു. ഒരുപക്ഷെ അയാള്‍ ബാംഗ്ലൂര്‍ വരെ വന്നത് ആ താഴെ വീണ പണത്തിനു വേണ്ടിയാകാം, പക്ഷെ തന്നോടോ സമൂഹത്തോടോ ഒരു പ്രതിഭദ്ധതയുമില്ലാതെ മൂക്കറ്റം കുടിച്ചു ഉച്ചത്തില്‍ തെറി പറഞ്ഞ അയാളോട് എനിക്ക് ഒരു സഹതാപവും തോന്നിയില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ താഴെ പണം വീണ കാര്യം ഞാന്‍ അയാളെ അറിയിച്ചില്ല..

വണ്ടി അനൌണ്‍സ് ചെയ്തു, പെട്ടന്ന് അത് വഴി സുഖമില്ലാത്ത മകനുമായി തോളില്‍ പഴകിയ ബാഗും  തൂക്കി വന്ന ഒരമ്മ, തന്‍റെ കയ്യില്‍ നിന്ന് വീണതെന്ന മട്ടില്‍ ആ പണമെടുത്ത് നടന്നു. അവരുടെ കണ്ണില്‍ പൊന്നിന്‍ തിളക്കം..!! അപ്പോഴും മലയാളക്ഷരങ്ങള്‍ ഒന്നൊന്നായി പെറുക്കിയെടുത്ത് തെറിയാക്കി റമ്മിന്‍റെ കിക്കില്‍ പൂരപ്പാട്ട് പുലമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്നു അയാള്‍. തന്നില്‍ നിന്ന് പൊഴിയുന്നതൊന്നും അറിയാതെ...!!

Monday, August 31, 2015

കുഞ്ഞിരാമന്‍റെ കഥ അഥവാ കുഞ്ഞിരാമായണം

വലിയ താരനിരകളില്ല.. കേട്ടറിവുകളും നന്നേ കുറവ്, എന്നിട്ടും കുഞ്ഞിരാമായണം കാണാന്‍ പോയി.. ആനക്കെടുപ്പത് പ്രതീക്ഷകളുമായി.. കാരണം ഒരു ഫേസ്ബുക്ക്‌ സുഹൃത്ത് തന്നെ.. ദീപു പ്രദീപ്‌ എന്ന  വ്യക്തിയെ അയാളുടെ ബ്ലോഗ്‌ വായിച്ച് ഇഷ്ടപ്പെട്ട് ഫേസ്ബുക്കില്‍ കൂടെ കൂട്ടിയപ്പോള്‍ ഒരിക്കലും കരുതിയില്ല, ഇങ്ങേരൊരു സിനിമക്ക് അക്ഷരമൊരുക്കുമെന്ന്.. അത് സംഭവിച്ചപ്പോള്‍ കാണാതിരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.. കണ്ടല്ലോ, ഇനി അഭിപ്രായം പറഞ്ഞേക്കാം...!!
ഒരു വന്‍ സംഭവമൊന്നുമല്ല ഈ രാമായണം... വിഡ്ഢികളുടെ ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു കുഞ്ഞിരാമന്റെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും ശത്രുക്കളുടെയും കഥ.. അതിലുടെനീളം കുഞ്ഞ് നര്‍മ്മങ്ങള്‍... ഗ്രാമം പ്രണയം അങ്ങാടിക്കൂട്ടം ഗ്രാമസൗഹൃദം അങ്ങനെ മലയാളി സിനിമയില്‍ കാണാന്‍ മറന്നു തുടങ്ങിയ പലതിന്‍റെയും പുതിയ  ആവിഷ്കാരം..!! മദ്യവും പുകവലിയും എമ്പാടും ഉണ്ടെങ്കിലും കണ്ടാല്‍ അറക്കാത്ത രീതിയില്‍ വലിയ സ്ക്രീനില്‍ കാണാം..!! ദീപു ബ്ലോഗ്ഗില്‍ പയറ്റി പരിചയിച്ച ശൈലി തന്നെയാണ് സിനിമയിലും എനിക്ക് ദൃശ്യമായത്..
എടുത്തു പറയേണ്ടത്, ക്ലൈമാക്സ്‌ തന്നെ.. നിനച്ചിരിക്കാതെ മുന്‍പിലെത്തിയ രണ്ടു പേരും ഞെട്ടിച്ചു..!! വിനീത് ശ്രീനിവാസനിലെ "ശ്രീനിവാസനാണ്" മുഴുവന്‍ പടത്തിലും അഭിനയിക്കാന്‍ എത്തിയത്..!! വിനീതാണ് നായകനെങ്കിലും എന്‍റെ മനസ്സ് കൂടെ സഞ്ചരിച്ചത് മണ്ടനായ ലാലുവിന്‍റെ കൂടെയാണ്.. ലാലുവായ ധ്യാന്‍ ശ്രീനിവാസനാണ് നായകന്‍ എന്ന് വിശ്വസിക്കാനാണ് എനിക്ക് ഇപ്പോഴും ഇഷ്ടം... ശശി എന്ന ദീപക് ആണ് പിന്നെ എടുത്തു പറയേണ്ട അഭിനേതാവ്.. നിങ്ങ പ്വോളിച്ചു ബ്രോ..!! നീരജും പണി വൃത്തിയായി ചെയ്തു...
മുഴചിരിക്കുന്നത്, ഇടയ്ക്കിടെ ചില ഇഴചിലുകള്‍ രാമായണത്തില്‍ കടന്നു കേറി.. അജു വര്‍ഗ്ഗീസ് കഥാപാത്രം മാറിയിട്ടും രസിപ്പിചെങ്കിലും  ഒരു ക്ലീഷേ വേഷമായി, അജുവിന്‍റെ വെറ്റില മുറുക്കി അഭിനയം വെറും അഭിനയമായ പോലെ, ഒടിവില്‍ ഉണ്ണികൃഷ്ണന്‍ പണ്ട് മുറുക്കിത്തുപ്പി അഭിനയിച്ച(ജീവിച്ച)തൊക്കെ ഒന്ന് കണ്ടു നോക്കിയാല്‍ അത് മനസിലാവും..പല നടന്മാരും കാര്യമായി ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാതെ വന്നു പോയത് കാണാം, ശശി കലിംഗയും ബിജുക്കുട്ടനും എല്ലാം ഉദാഹരണം..!!

സംഗീതവും പശ്ചാത്തല ഈണവും കിറുകൃത്യം..!! മനോഹരമായി ക്യാമറ പിടിച്ചു വിഷ്ണു..!! ഒന്നുകൂടെ ഇരുന്ന് ശ്രമിച്ചാല്‍ അഭ്രപ്പാളിയില്‍ അത്ഭുതങ്ങള്‍ വിരിയിക്കാന്‍ ദീപുവിനും ബേസിലിനും വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടില്ല..!! പ്രതിഭയുണ്ട്, അതിങ്ങു പോരട്ടെ..!! മനസ് തുറന്നു ചിരിക്കാവുന്ന കുഞ്ഞിരാമായണത്തിനു  3.5/5

Wednesday, December 31, 2014

2014- ഒരു തിരിഞ്ഞു നോട്ടം

എന്‍റെ ഇത് വരെയുള്ള ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വര്‍ഷമാണ്‌ ഇന്ന് പടിയിറങ്ങുന്നത്.. വര്‍ഷാന്ത്യം പുതുവര്‍ഷം എന്നൊക്കെ പറയുന്നത് വീട്ടിലെ ചുമരിലെ ആണിയില്‍ തൂങ്ങിയാടുന്ന കലണ്ടര്‍ നോട്ടു പുസ്തകം പൊതിയാനുള്ള പേപ്പറായി പരിണാമം സംഭവിക്കുന്ന സ്വാഭാവിക പ്രക്രിയ മാത്രമാണെങ്കിലും, ഓര്‍മ്മകളെ വാര്‍ഷികാടിസ്ഥാനത്തില്‍ അക്കമിട്ടു വേര്‍തിരിച്ചു വച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍, ഇക്കഴിഞ്ഞ ഇരുപത്തൊന്‍പതു വര്‍ഷങ്ങളില്‍ 2014 എന്നത് പട്ടു കച്ചയണിഞ്ഞു തിലകം ചാര്‍ത്തി കിരീടം വച്ച് ചെങ്കോലുമേന്തി തലയുയര്‍ത്തി നില്‍ക്കും എന്‍റെ ഓര്‍മ്മകളില്‍.

ഊരുതെണ്ടി നടക്കുന്നതിനു അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും വായില്‍ നിന്ന് കണക്കിന് കേട്ടിട്ടും നന്നാവാതെ അന്സു എന്നാ ഓണ്‍ലൈന്‍ സൗഹൃദവുമായി ചേര്‍ന്ന് ഊരുതെണ്ടികളുടെ വഴിയമ്പലം എന്ന പേരില്‍ ഫേസ്ബുക്ക്‌ ഗ്രൂപ്പ് തുടങ്ങിയത് അതിനു മുന്‍പത്തെ വര്‍ഷമായിരുന്നെങ്കിലും ആ കൂട്ടായ്മ്മ വളര്‍ന്നു കെട്ടുറപ്പ് വന്നത് ഈ വര്‍ഷം ആയിരുന്നു.. യാത്രകളും സൗഹൃദങ്ങളും ആഴവും പരപ്പും കൈവരിച്ച് ഇക്കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം മുഴുവന്‍ നിറഞ്ഞു നിന്നു..!! ലവ് യൂ ഡിയര്‍ തെണ്ടീസ്...!!

"ഇവനിങ്ങനെ തെണ്ടി നടന്നാല്‍ എങ്ങനെ ശരിയാവും, പ്രായം ഇത്രയൊക്കെ ആയില്ലേ...ഒരു ഉത്തരവാദിത്തമൊക്കെ വേണം..!!" 
അങ്ങനെ ഉത്തരവാദിത്തം എന്നാ സാധനം വിവാഹമെന്ന ചടങ്ങിലൂടെ കിട്ടും എന്ന് വിശ്വസിച്ച എന്റെ വീട്ടുകാര്‍ ആ കടുംകൈ ചെയ്തു..!! ഇക്കഴിഞ്ഞ മാര്‍ച്ചില്‍ രേഷ്മയുമായി അവര്‍ എന്നെ കൂട്ടി മുട്ടിച്ചു (ആ മുട്ടലില്‍ ഇതുവരെ ആര്‍ക്കും പരിക്കുകള്‍ ഇല്ല), ഏപ്രിലില്‍ നിശ്ചയം, സെപ്റ്റംബറില്‍ കല്യാണം...!! എല്ലാം ശടപടെ ശടപടെ ന്ന് കഴിഞ്ഞു..!! എന്റെ ജീവിതത്തിലെയും മനസിലെയും ഏറ്റവും പ്രാധാന്യമുള്ള സ്ഥാനം രേഷ്മ കയ്യേറി കുടില്‍ കെട്ടി താമസിച്ചത് ഈ കഴിഞ്ഞയാന്‍ പോവുന്ന വര്‍ഷത്തില്‍ തന്നെ..!!

ഒന്നില്‍ പിഴച്ചാല്‍ മൂന്ന് എന്നാണല്ലോ...!! മൂന്നാമത്തെ കമ്പനിയില്‍ ജോലിക്ക് കയറിയതും 2014 ല്‍ തന്നെ..!!

ഹിമാലയത്തില്‍ പോവണം..!! യാത്ര ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങിയ കാലം മുതല്‍ ഉള്ള ആഗ്രഹങ്ങളില്‍ മുന്‍പന്തിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന മോഹം..!! ആഗ്രഹം പരിപൂര്‍ണ്ണമായി എന്ന് പറയാന്‍ കഴിയില്ലെങ്കിലും ഹിമാലയം എന്നാ അത്ഭുതം അടുത്ത് കാണാന്‍ ഭാഗ്യം സിദ്ധിച്ചത്‌ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു നടത്തിയ മധുവിധു യാത്രയില്‍ ആയിരുന്നു..!!

പെണ്ണൊക്കെ കെട്ടിയില്ലേ, ഇനി തലയ്ക്കു മീതെ ശൂന്യാകാശം എന്ന് പറഞ്ഞു നടന്നാല്‍ ശരിയാവില്ല.. രേഷ്മയുടെ നിര്‍ബന്ധത്തില്‍, ബാംഗ്ലൂര്‍ നഗരത്തില്‍ സ്വന്തമായി ഒരു കൂര എന്ന നേട്ടവും 2014 ന്‍റെ അക്കൗണ്ട്‌ പുസ്തകത്തില്‍ ഇടം നേടി..!! അങ്ങനെ അവളെന്നെ ആന്ത്ര ബാങ്കിന് കടപ്പെട്ടവനാക്കി..!! 

കല്യാണം, ജോലി, വീട്, യാത്ര, സൗഹൃദങ്ങള്‍ അങ്ങനെ സൗഭാഗ്യങ്ങള്‍ വാരിക്കോരി തന്ന 2014, നിന്നോട് വിട..!! നിനക്ക് പുറകെ വരുന്നത് ഇതിലും ഗംഭീരമായതാവട്ടെ (അത്യാഗ്രഹം)..!!  

Sunday, July 27, 2014

വിക്രമാദിത്യന്‍

ഒറ്റവാക്കില്‍ പച്ചവെള്ളം പോലെ ഒരു പടം. എന്നുവച്ചാല്‍ രുചിയുമില്ല നിറവുമില്ല, വെറുതെ കുടിക്കാം...കാണാന്‍ വേറെ സിനിമകള്‍ ഒന്നുമില്ലെങ്കില്‍ വെറുതെ കാണാം..!! കുടിച്ചിട്ട് ദാഹം മാറിയോ എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ ഞാന്‍ പറയും ഇല്ലാ എന്ന്... ഒരു വലിയ ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം മലയാള പടം കണ്ടു ദാഹം മാറ്റാന്‍ ചെന്ന എനിക്ക് രുചിയില്ലാത്ത കഠിന ജലമാണ് സിനിമാക്സിലെ ശീതീകരിച്ച ഇരുട്ടുമുറിയില്‍ കിട്ടിയത്..!!

കമല്‍ ആണ് എനിക്ക് മലയാളത്തിലെ ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട സംവിധായകന്‍.. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യര്‍ എനിക്ക് പിന്നീട് പ്രിയരായി.. പക്ഷെ, അടുത്ത കാലത്ത് കമലിനെ പോലെ അവരും എന്നെ നിരാശപ്പെടുത്തുന്നു... ഇടയ്ക്കിടെ അബദ്ധങ്ങള്‍ ആവര്‍ത്തിക്കുന്നത് ലാലുവിന്‍റെ ശീലമാണ്.. അതുകൊണ്ട് അടുത്ത പടം വരെ കാത്തിരിക്കാം...ഇതിനെ അബദ്ധത്തിന്റെ ലിസ്റ്റില്‍ ചേര്‍ക്കാം..

കുറ്റം പറയുന്നതിന് മുന്‍പ് നല്ലത് പറയാം... നിറമുള്ള ഫ്രേമുകള്‍ തീര്‍ത്ത്‌ ജോമോന്‍ കണ്ണിനു നല്ല കാഴ്ചകള്‍ തന്നു.. തന്ന കഥാപാത്രങ്ങളോട് നൂറ്റിക്ക് നൂറും നല്‍കി, ദുല്ഖറും ഉണ്ണിയും നമിതയും ജോയേട്ടനും അനൂപ്‌ മേനോനും ലെനയും..!! തെറ്റില്ല എന്ന ഗണത്തില്‍ പെടുത്താം ബിജിപാലിന്റെ ഈണങ്ങള്‍.. പക്ഷെ ഹിറ്റാവാനുള്ള ആമ്പിയര്‍ ഇല്ല..!! ഈഗോ എന്ന മൂന്നു ആഗലേയ അക്ഷരങ്ങള്‍ കലര്‍ന്നു പോയ സൗഹൃദം, അത് എപ്പോഴൊക്കെയോ എന്നെയും സ്പര്‍ശിച്ചു..!! നമ്മുടെയൊക്കെ പല സൗഹൃദങ്ങളും അങ്ങനെ തന്നെ ആവാം.. എനിക്കങ്ങനെ ഉണ്ട് എന്ന് ഞാന്‍ സമ്മതിക്കുന്നു...!!

രണ്ടര മണിക്കൂറിനടുത്ത് പ്രേക്ഷകനെ പിടിച്ചിരുത്താനുള്ള മരുന്നില്ലാതെ പോയി വിക്രമനും ആദിത്യനും... അത്ര പെട്ടന്നൊന്നും ദഹിക്കാത്ത എന്നും നായകന്‍ മാത്രം ജയിക്കുന്ന ക്ലൈമാക്സും മടുപ്പിന് ആക്കം കൂട്ടും.. ഒട്ടും മാറ്റി ചിന്തിക്കാന്‍ എഴുത്തുകാരനും സംവിധായകനും താല്‍പര്യമില്ല എന്ന് ചുരുക്കം.!!

ഈ പടം കാണാന്‍ പോവുന്ന വഴി ഇടിവെട്ടി മഴ പെയ്തു എന്ന് വിചാരിക്കുക, ഒട്ടും മടിക്കണ്ട, മൊബൈലും വാച്ചും പ്ലാസ്റ്റിക്‌ കവറില്‍ പൊതിഞ്ഞു  ഭദ്രമാക്കി വച്ചു, ആസ്വദിച്ചു മഴ നനയുക.. അതില്‍ കിട്ടുന്നതില്‍ കൂട്ടുതല്‍ ആനന്ദം തിയേറ്ററില്‍ ഇല്ല...!! (2/5)